Ks. Mirosław Banaś, który pełni posługę kapelana wśród osadzonych, przypomniał zebranym, że w tym miejscu życie stracił bł. ks. Jan Macha, stracony przez nazistów, a sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki był internowany.

Abp Andrzej Przybylski wyraził radość ze spotkania i podkreślił, że wiara ma być powodem zmiany życia. – Mamy chodzić do kościoła, żeby Pan Jezus dał nam siły, żeby nas uzdrawiał, żeby nam pomagał prostować to, co się pokrzywiło, a z czym my sami nie umiemy dać rady. Żeby nas uwolnił od tych różnych uzależnień, od tych różnych rzeczy, z którymi pewnie czasem latami próbujemy się uwolnić i nie mamy siły. On to chce robić. Po to się narodził. Po to potrzebujemy Jezusa. Po to jest wiara – mówił. – Kiedy Go przyjmiemy i powiemy: „Panie Jezu, ja już nie chcę żyć po swojemu, ale swoje życie Tobie oddaję, bo już źle wyszedłem na życiu tak jak mi się wydawało, wszystko się poplątało”, wtedy On przychodzi. Chce być wszędzie. I w szpitalach, i w hospicjach, i w aresztach, i w więzieniach. Bo On nie przychodzi, żeby kogoś potępiać, ale żeby komuś dać siłę, wyprostować wszystko, zacząć od nowa, uwolnić się od tego wszystkiego, co złe. On po to przychodzi. To jest jego pragnienie. Tylko pomyślmy, dlaczego to tak nie działa od razu? Bo coś my musimy z tym zrobić. Musimy go przyjąć. Musimy w niego uwierzyć. Pan Bóg może wszystko, ale nie chce nas zmusić do wiary – podkreślił.

– Wystarczy, że powiesz: „Panie, choć nie rozumiem Ciebie, choć mam tyle wątpliwości, choć mam w sobie tyle ran, choć może tyle razy się zawiodłam, zawiodłem na Tobie, ale chcę w Ciebie uwierzyć, bo kto mi pomoże? To, kto ma taką siłę, żeby zmienić moje życie?” (…) Macie tutaj obraz siostry Faustyny. Ona wcale nie miała łatwego życia. Miała takie momenty, kiedy modliła się i w ogóle nie czuła Boga. A nawet więcej: czasem się modliła w kościele, w kaplicy i zamiast czuć Bożą obecność, to nękały ją takie myśli: „Po co się modlisz? Nie ma Boga”. A ona wierzyła. I czasem w dzienniczku zapisała: „Boże, choćbyś mnie zabił, to nie przestanę w Ciebie wierzyć”. I to jest jej żywa wiara – przekonywał uczestników Eucharystii abp Andrzej Przybylski.

Metropolita podzielił się z osadzonymi także wspomnieniem o jednym z uczestników Jasnogórskich Spotkań dla Uzależnionych, który swoim świadectwie przyznał, że jedyną osobą wierzącą, jaką znał była jego babcia. Śmiał się z niej wtedy, że jest dewotką, ale kiedy dostał w kość w czasie kolejnej odsiadki po prostu „stanął w celi przy ścianie i zaczął krzyczeć: «Boże mojej babci! Jak istniejesz, to mi pomóż»”. – Obudził się następnego dnia zupełnie inny. Zaczął w więzieniu chodzić systematycznie na Mszę świętą. Sam się modlił: odmawiał Różaniec, czytał Słowo Boże. Po wyjściu z więzienia pierwsze co zrobił, to pojechał na rekolekcje do jezuitów i odbudował całe swoje życie. Dziś ma żonę, rodzinę. Czasami jeździ po więzieniach i mówi swoje świadectwo – mówił abp Andrzej Przybylski i podkreślił, że Jezus właśnie po to przyszedł na świat jako małe dziecko, by „pójść do wszystkich, zwłaszcza do biednych, chorych, bezrobotnych, osamotnionych, żeby im pomóc zmienić życie”.

Przedstawicielki osadzonych, dziękując za wizytę, podarowały metropolicie obraz z bł. ks. Janem Machą wykonany w Areszcie Śledczym. – Pamiętajcie, może i teraz okoliczności się nie zmienią, ale wy możecie zmienić się tak, żeby Pan Bóg za waszą zgodą prostował ścieżki życia – powiedział abp Andrzej Przybylski na zakończenie spotkania.

Galeria zdjęć

msp /katowice.gosc.pl