Zwracając się do zebranych, metropolita katowicki podkreślił wyjątkowość daty 11 lutego. To dzień, kiedy Matka Boża ukazała się Bernadetcie Soubirous. – Warto sobie przypomnieć, dlaczego poszła do tego lasu. (…) Wiemy z pieśni, którą śpiewamy, że poszła tam po drzewo do lasu, ale poszła w bardzo trudnej sytuacji swojej osobistej i w bardzo trudnej sytuacji swojej rodziny. Bernadetta wraz z rodzicami i rodziną przeżywała wtedy okrutny kryzys. Brakowało im środków do życia. W biednej izdebce, która właściwie przypominała szopę, brakowało dosłownie wszystkiego. Nie tylko było ciasno, zimno, ale bardzo biednie – przypomniał abp Andrzej Przybylski.

I zaznaczył, że w trakcie kolejnych spotkań Matka Boża uzdrawiała młodą dziewczynę, ale w sposób trudno pojmowalny dla człowieka. – W swoim objawieniu nie przekazała jakichś bogactw Bernadetcie, nie uzdrowiła całej tej trudności od strony materialnej (…) To było uzdrowienie serca Bernadetty. (…) To było wlanie w jej serce, takiej pewności wiary, że ona, młoda Bernadetta, nie jest sama ze swoimi troskami, chorobami, problemami, że z Bernadettą i w jej sytuacji jest najpierw Ona Matka Najświętsza – przypomniał metropolita, zwracając uwagę, że to właśnie sprawiło, że „Lourdes stało się takim szczególnym miejscem wytchnienia, ulgi w cierpieniu dla tysięcy ludzi chorych z całego świata”.

Abp Andrzej Przybylski podkreślił, że w wielu wypadkach to uzdrowienie serca jest „czasem ważniejsze niż uzdrowienie fizyczne”. – Nie tylko ze względu na to, że od niego też zależy nasze zbawienie, bo tak naprawdę wszyscy kiedyś odejdziemy z tego świata, wszyscy na coś zachorujemy. Tak naprawdę wszyscy jesteśmy przeznaczeni do życia i mieszkania w innym miejscu, w innym domu niż te nasze domy na ziemi. Ale to uzdrowienie serca, o którym też Jezus mówi w Ewangelii, jest nam potrzebne, potrzebne jest chorym, żeby w chwili cierpienia, w chwili zmagania się czasem z beznadziejnymi po ludzku sytuacjami nie stracić radości, nie stracić nadziei, być pociechą dla tych, którzy nawet się nami opiekują, nie buntować się, nie mieć w sobie jakiegoś zgorzknienia, pretensji do wszystkiego – mówił. – Kiedy człowiek ma słabe i chore serce duchowe to do swoich chorób, jak dołoży swoje złości, swoje bunty, swoje załamania, to nawet ciało jest wtedy trudno podźwignąć. Natomiast kiedy serce jest silne pomimo trudności, to ono choremu daje dużą moc, ulgę w cierpieniu. Nawet jeśli nie przychodzi jakieś fizyczne uzdrowienie – dodał.

Metropolita katowicki zauważył, że zdrowe serce duchowe jest ważne również dla ludzi zdrowych, „żeby nie myśleli tylko o sobie, żeby nie gonili tylko za sprawami doczesnymi”. Nawiązał do orędzia Ojca Świętego na Światowy Dzień Chorego. – Papież Leon XIV ten zagoniony świat, nas ciągle zajętych ludzi, prosi w imieniu tego dobrego Samarytanina: zatrzymajcie się przy chorych, bo to jest objaw najzdrowszego serca. Wiem, że macie dużo spraw do załatwienia. (…) Bądźmy tacy, którzy potrafią zatrzymać się w tych wszystkich różnych sprawach, by pochylić się nad chorymi. Niech chorzy może wykorzystają czas cierpienia, takiego zatrzymania się w aktywnym życiu na spotkanie z Bogiem, na przyjmowanie oprócz tych wszystkich lekarstw, które w chorobie musimy przyjmować, przyjmować Boga samego. Pamiętacie, jakie lekarstwa dała Bernadetcie na jej smutne serce Matka Boża z Lourdes? Najpierw dała jej samą siebie – mówił.

Abp Andrzej Przybylski zachęcił także, by w Eucharystii każdy z jej uczestników prosił o uzdrowienie serca. – Bo jak serce nasze będzie zdrowe, bo jak serce nasze będzie pełne miłości, to i chorobę przetrwamy, i śmierć pokonamy i osiągniemy życie wieczne – zauważył.

Po Mszy św. metropolita katowicki odwiedził podopiecznych hospicjum w ich salach.

Galeria zdjęć

msp /katowice.gosc.pl