Abp. Skworc: "Niechaj Bóg o was pamięta w dniu Jubileuszu i zawsze!"

Archidiecezja Katowicka

2012-12-09

 Homilia Arcybiskupa Katowickiego
na uroczystość 100-lecia poświęcenia kościoła
w Dąbrówce Małej (2012.12.09)

Obchodzimy dziś uroczyście 100–lecie poświęcenia Waszej parafialnej świątyni. Spójrzmy więc najpierw z wdzięcznością na osoby i wydarzenia, które stoją u jej początku.
    Kościół św. Antoniego wybudowano w Dąbrówce Małej na początku XX wieku. Poświęcenia dokonano 17 listopada 1912 roku. Dwa lata później jego wnętrza wzbogaciły się o pięknie brzmiące organy. W 1916 roku przy świątyni założono klasztor sióstr św. Jadwigi, a w połowie lat 30. XX wieku wybudowano dom parafialny.
W 1948 roku podczas wichury, która przeszła nad Katowicami, zniszczeniu uległa część kopuły wieży kościoła.
W latach 80. XX wieku przebudowano prezbiterium świątyni i wzniesiono dom katechetyczny.
Dziś, gdy gromadzimy się w tej pięknej świątyni, myślimy z wdzięcznością o wszystkich jej budowniczych, duszpasterzach i dobroczyńcach. Dziękujemy Bogu za ich dalekowzroczną i silną wiarę, która sprawiła, że kolejne pokolenia mieszkańców Dąbrówki Małej mogą oddawać cześć Ojcu Niebieskiemu w tym świętym miejscu. Ma ono rolę służebną; służy innej świątyni – budowaniu żywej świątyni waszych serc, która ma wzrastać. Pytam was – jak św. Paweł – pytał chrześcijan w Koryncie – „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?.. Świątynia Boga jest święta , a wy nią jesteście” ( 1 Kor, 3, 17).  

Drodzy Bracia i Siostry!
Jak więc dzisiaj, na początku XXI wieku, tu i teraz budować świątynię Boga opartą na wierze, pamiętając, że podwoje wiary są zawsze otwarte ( Dz 14, 27). Wiemy, że wiara jest łaską, darem Boga; jest też ex auditu, ze słuchania. Dlatego trzeba zadbać we wspólnocie parafialnej – o nieustanne karmienie się słowem Bożym. Wszak sam Chrystus obecny jest pośród swoich uczniów poprzez słowo Boże: to proklamowane w czasie liturgii i to czytane w domowym zaciszu.
Szczególnie serdecznie zachęcam rodziny, stowarzyszenia istniejące w parafii do wspólnotowego czytania Pisma Świętego. W nim znajdziecie Bożą prawdę i mądrość, a także odpowiedzi na wszystkie pytania nurtujące wasze serca.
Można też pogłębić znajomość Pisma św. poprzez udział w internetowym Biblicum Śląskim. Tak, można pogłębić znajomość Chrystusa i umocnić swą zażyłość z Nim. Dobrze to rozumiał święty Hieronim, gdy pisał: „nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”. Konieczne jest więc poznawanie i przyjmowanie słowa Bożego, bo wyłącznie z tego dobrego ziarna – padającego na żyzną glebę ludzkiego serca – rodzi się dojrzała wiara.
To właśnie o jej ożywienie i ugruntowanie modli się Kościół na całej ziemi w czasie Roku Wiary. Modli się i studiuje – odpowiadając na życzenie Ojca Świętego Benedykta XVI - Katechizm Kościoła katolickiego.
Kościół, który się modli i bierze do ręki Katechizm – to my. O takim Kościele pisał z miłością św. Paweł – jak słyszeliśmy w II czytaniu mszalnym:
„Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa, ...abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości nabytym przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga

Umiłowani w Chrystusie!
Napełniamy się plonem sprawiedliwości, którym jest sam Chrystus, przyjmując sakramenty Kościoła. Spośród siedmiu sakramentów świętych, Chrystus obecny jest w sposób najbardziej widoczny – wręcz dotykalny – w Eucharystii. Nic więc dziwnego, że już w pierwszym zdaniu encykliki o Eucharystii, Jan Paweł II pisał: „Kościół żyje dzięki Eucharystii”. Dzięki Eucharystii żyje także wspólnota parafialna! Eucharystia gromadzi wiernych wokół ołtarza, pogłębiając więź z Bogiem oraz wzajemne, międzyludzkie relacje – jest więc źródłem komunii (comunio), wspólnoty. Jeśli parafia ma na co dzień pulsować Bożym życiem, Eucharystia musi znaleźć się w jej centrum. „Czyż nie wiecie, że nie ma chrześcijanina bez Mszy Świętej i Mszy Świętej bez chrześcijanina?” – mówili, z wiarą i odwagą, chrześcijanie ze starożytnej Kartaginy, skazywani na męczeńską śmierć za... uczestnictwo w Eucharystii.

 


 

Drodzy Diecezjanie!
Skoro mówimy o fundamentalnym znaczeniu Eucharystii dla życia parafii i całej wspólnoty Kościoła, nie możemy przemilczeć kwestii świętowania niedzieli; tj. wypełnienia Bożego przykazania – Pamiętaj, abyś dzień święty święcił!
Każda niedziela – to „mała Wielkanoc”, jak stwierdza chrześcijańska tradycja. Święto zmartwychwstania Pana! Trzeba zatem uczyć młode pokolenie postrzegania niedzieli jako dnia świętego, w którym Kościół uroczyście sprawuje Eucharystię! Jest ona wielką tajemnicą Bożej obecności wśród nas: ile razy bowiem uczestniczymy w niedzielnej Mszy Świętej, tyle razy na obecność Emmanuela, odpowiadamy naszą obecnością i miłością.
Zachęcam Was dzisiaj – gdy uroczyście obchodzimy stulecie parafialnego kościoła – do uczestnictwa we Mszy Świętej niedzielnej i codziennej, i do karmienia się Ciałem Pańskim, Chlebem pielgrzymów. Karmimy się też Bożym słowem.
Dzisiaj w Ewangelii słyszeliśmy relację o działalności ostatniego
proroka – Jan Chrzciciela, który głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. I wzywał: „Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego..” Szczególnym miejscem spełnienia tego wezwania w Kościele jest sakrament pokuty i pojednania. Jego przyjęcie – pojednanie z Bogiem, bliźnimi i Kościołem, jest warunkiem owocnego przeżycia Adwentu, przygotowania drogi Panu. W tym czasie łaski trzeba się rozprawić z konkretnymi faktami, które odbierają nam pokój sumienia, i zawstydzają, aby Bóg w swoim miłosierdziu zabrał nam szatę smutku i utrapienia a dał „ szatę chwały i pochodzący od Boga płaszcz sprawiedliwości (por. Ba 5,1 ).   

Siostry i Bracia!
Owoce adwentowego nawrócenia niech będą zawsze konkretne, a wy celebrując Eucharystię, budujcie tu wspólnotę miłości, wspólnotę pokoju i jedności. Taka właśnie wspólnota jest trzecim, istotnym wymiarem życia Kościoła. O uczniach Chrystusa – w pierwszych wiekach chrześcijaństwa – mówiono często: „patrzcie, jak oni się miłują”. Zadaniem, jakie stoi przed nami jest kształtowanie takiego właśnie klimatu, takiego stylu życia parafii.
Jezus mówi wyraźnie: „wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40).
A zatem, obecność Chrystusa winniśmy dostrzegać nie tylko w Eucharystii, śpiewając Przed tak wielkim sakramentem, ale i w obliczach współczesnych „najmniejszych”, czyli żyjących w nędzy duchowej i w materialnym ubóstwie.
Pamiętajcie o uczynkach miłosierdzia. Rozróżniamy te dotyczące spraw cielesnych jak i spraw duchowych.
 Wśród tych ostatnich są m.in. następujące: grzeszących upominać; nieumiejętnych pouczać; wątpiącym dobrze radzić; strapionych pocieszać; krzywdy cierpliwie znosić; urazy chętnie darować; modlić się za żywych i umarłych. Miejcie odwagę upominać, pouczać i dobrze radzić...
 Miłość wobec bliźnich, wrażliwość na ludzką biedę – to niewątpliwie najskuteczniejsze formy ewangelizacji, to najbardziej przekonujące znaki i dowody naszej chrześcijańskiej wiarygodności. Są one szkołą ewangelizacji młodego pokolenia, które chce widzieć świadków wiary w swoich rodzicach i krewnych, w nauczycielach i duszpasterzach, traktujących Boga na serio; umiejących żyć duchowością eucharystyczną i dzielić chleb z innymi, poświęcając swój czas i mienie dla innych.
Miłość miłosierna to zadanie dla wszystkich, nie tylko dla parafialnego oddziału „Caritas”. Miejcie otwarte oczy i serca na potrzebujących.
Stańcie przy nich ze słowem solidarności i pocieszenia oraz z materialnym darem serca. Dopiero wówczas poczują się w Kościele jak w domu rodzinnym, w którym wszyscy wzajemnie się wspierają, budują wspólne dobro, a najsłabsi znajdują konieczną i oczekiwaną pomoc.
Pamiętajcie też o tych, którzy poszli za chlebem, módlcie się za nich, aby szukając chleba doczesnego nie zapomnieli o Chlebie żywym na życie wieczne.

Umiłowani w Chrystusie!
Świętując z Wami dzisiejszy jubileusz, życzę aby największą wartością – dla tej wspólnoty parafialnej – była zawsze żywa wiara, połączona z przywiązaniem do Chrystusowego Kościoła. Niech codzienne życie toczy się tutaj w atmosferze wzajemnego szacunku, ofiarnej miłości i gorliwości apostolskiej. I niech wasza parafia owocuje powołaniami do wyłącznej służby Ewangelii, aby wiara była przekazywana. Niech „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże”. I na tym niech wam najbardziej zależy; badźcie świadkami Jezusa, aby parafia- żywy Kościół w Dąbrówce Małej - mający tak wspaniałą świątynię – nie malał, ale wzrastał w myśl słów proroka Barucha:
„zobacz twe dzieci, zgromadzone na słowo Świętego...
rozradowane, że Bóg o nich pamiętał”.    
Niechaj Bóg o was pamięta w dniu Jubileuszu i zawsze! Amen.

Nauczanie ks. Arcybiskupa