Abp Skworc: Modlitwa różańcowa w rodzinie i za rodziny

Archidiecezja Katowicka

2014-10-18

 

Homilia wygłoszona podczas
III Pielgrzymki Róż Różańcowych
Katowice, katedra 2014.10.18

Nasza pielgrzymka odbywa się Roku Rodziny – pod hasłem Rodzina Miłością Wielka. W liście apostolskim o różańcu „Rosarium Virginis Mariae”, papież Jan Paweł II zaznaczył, iż „różaniec był też zawsze modlitwą rodziny i za rodzinę” (RVM 41).
Modlitwa różańcowa zasługuje na miano modlitwy rodzinnej, ponieważ umacnia wewnętrzną jedność rodzin i stanowi przeciwwagę dla wielu współczesnych czynników kulturowych powodujących rozbicie wspólnot i izolację jednostki. „Rodzina, która modli się zjednoczona, zjednoczona pozostaje. Różaniec święty zgodnie z dawną tradycją jest modlitwą, która szczególnie sprzyja gromadzeniu się rodziny. Kierując wzrok na Jezusa, poszczególni jej członkowie odzyskują na nowo również zdolność patrzenia sobie w oczy, by porozumiewać się, okazywać solidarność, wzajemnie sobie przebaczać, by żyć z przymierzem miłości odnowionym przez Ducha Bożego” (RVM 41).
Różaniec jest modlitwą rodziny i za rodzinę, albowiem pozwala w świetle tajemnic z życia Najświętszej Rodziny – Józefa, Maryi i Jezusa – spojrzeć na okoliczności życiowe każdej rodziny i odkryć sens zwyczajnej, często trudnej codzienności, zwłaszcza tych wydarzeń, które są niezrozumiałe, bolesne i trudne do zaakceptowania.
Rozważanie tajemnic różańcowych ułatwia najpierw dostrzeżenie Bożych i ludzkich darów, jakie są udziałem jednostki i wspólnot rodzinnych. Spośród tych darów na pierwszym miejscu znajduje się dar życia, za który nieustannie powinniśmy Bogu dziękować i zarazem w sposób odpowiedzialny z niego korzystać.
Różaniec uczy nas, jak przeżywać chwile radosne i bolesne tak, aby kiedyś dostąpić chwały zbawienia. Jako streszczenie życia Jezusa i Maryi jest drogowskazem i dla naszego życia.
Mając na względzie prawdę, iż Różaniec streszcza Ewangelię Jan Paweł II w liście apostolskim o Różańcu Świętym do znanych nam już piętnastu tajemnic różańcowych dołączył jeszcze pięć, które określił jako „tajemnice światła”. Są one nawiązaniem do publicznej działalności Jezusa, który sam o sobie powiedział, że jest „Światłością” (J 8,12). Ich rozważanie powinno nam uświadamiać, że i my jesteśmy powołani, by być „światłem świata” (Mt 5,14) i postępować „jak dzieci światłości” (Ef 5,8). Rozważanie „tajemnic światła” może nam w tym skutecznie dopomóc. Dlatego zatrzymajmy się nad przesłaniem, jakie niosą Kościołowi, a zwłaszcza rodzinom, nowe – może nie całkiem poznane a nawet zapominane - tajemnice Różańca Świętego.
Tajemnica I – Chrzest w Jordanie
Wspomnienie chrztu Jezusa przywołuje myśl o naszym chrzcie i zobowiązaniach chrzcielnych. A w kontekście zbliżającej się 1050 rocznicy chrztu Polski, zastanawiamy, jako wspólnota Kościoła, nad wiernością naszemu chrześcijańskiemu powołaniu oraz nad wiernością zobowiązaniom wynikającym z przyjęcia innych sakramentów ( małżeństwo, kapłaństwo).
Rozważanie tej tajemnicy powinno także budzić refleksję rodziców na temat realizacji ojcowskiego i macierzyńskiego powołania. Albowiem chrzest święty dziecka niesie z sobą równocześnie zobowiązanie rodziców i chrzestnych do odpowiedzialnego i opartego na Ewangelii wychowania młodego pokolenia.
Tajemnica II – Wesele w  Kanie Galilejskiej
Druga „tajemnica światła” ma ścisły związek z życiem rodzinnym, i to nie tylko dlatego, że dotyczy obecności Jezusa i Maryi na weselu w Kanie. Także z tej tajemnicy wypływa głęboka światłość odsłaniająca misterium rodziny. Chrystus objawia swoją miłość i wszechmoc, będąc obecny w samym centrum wydarzenia stojącego u początku rodziny. Przychodzi do rodziny, aby być w niej obecny, jako źródło i pełnia miłości i życia. Przychodzi, aby zaradzić potrzebom małżonków i rodziny.
Jezus wchodzi w życie chrześcijańskiej rodziny na zaproszenie małżonków, wyrażone w sakramencie małżeństwa. Przychodzi z całym bogactwem swej miłości, którą małżonkowie mają przeżywać i zarazem objawiać pełniąc swoje powołanie. Korzystanie z tego bogactwa uzależnione jest od posłuszeństwa słowom, jakie Maryja wypowiedziała niegdyś w Kanie i jakie wciąż wszystkim nam powtarza: „czyńcie wszystko cokolwiek wam (Syn mój) powie” (J 2,5).
Tajemnica III - Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia
Rozważanie tej tajemnicy niech zachęca każdą rodzinę do podjęcia poważnej pracy nad własnym uświęceniem, aby przez to także przyczynić się do uświęcenia Kościoła i świata, do głoszenia przykładem własnego życia Królestwa Bożego na ziemi. Wszak powołaniem chrześcijańskiej rodziny, tak jak i każdego ucznia Chrystusa, jest apostolstwo i ewangelizacja. Rodzina chrześcijańska, jako Domowy Kościół powołana jest do ciągłego nawracania się, do tego, by przyjąć światło Chrystusa, „aby świeciło wszystkim, którzy są w domu” (Mt 5,15). Podejmując to powołanie, stanie się prawdziwym domem zbudowanym na górze, z którego promieniować będzie światło Bożej miłości i prawdy oraz „nadzieja błogosławionego życia” (KK 35).
Tajemnica IV - Przemienienie na górze Tabor
Tabor to szczególne miejsce modlitwy, kontemplacji i rozmowy z Bogiem. Otwarcie się na Boga poprzez między innymi wspólną – rodzinną modlitwę ułatwia wszystkim członkom rodziny poznanie i zrozumienie Bożej woli, jej przyjęcie i wypełnienie. Rozważanie czwartej „tajemnica światła” niech doprowadzi rodziny do takiej sytuacji, by mogła powtórzyć słowa św. Pawła: „My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską (...) za sprawą Ducha Pańskiego coraz bardziej jaśniejąc, upodobniamy się do Jego obrazu” (1Kor 3,18).


Tajemnica V - Ustanowienie Eucharystii
Eucharystia to centrum życia chrześcijańskiego, albowiem stwarza nam możliwość spotkania z Chrystusem, rzeczywiście obecnym „za sprawą Ducha Świętego” pod postaciami chleba i wina. Dlatego też Eucharystia, szczególnie  Msza św. niedzielna, powinna być centrum religijnego życia wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej.
Z Eucharystii pochodzi dar komunii, czyli takiego zjednoczenia osób, które opiera się na mocy Boskiej miłości, nieskończenie przewyższającej czysto ludzką zdolność jednoczenia. Taka więź polega na bezinteresownym darze siebie samego, co jest możliwe tylko przez zjednoczenie się z Chrystusem, który stał się dla nas bezinteresownym darem, ofiarując siebie samego na krzyżu. Eucharystia czyni małżonków uczestnikami tej właśnie miłości objawionej na krzyżu oraz czyni ich zdolnymi do okazywania takiej miłości sobie i swoim dzieciom.

Drodzy Bracia i Siostry! Drogie Rodziny!
Już ta krótka refleksja nad „tajemnicami światła” przekonuje, jak głębokie i ważne dla życia małżeństw i rodzin zawierają treści.
Zachęcam więc wszystkie wspólnoty rodzinne naszej diecezji do wspólnotowego rozważania „tajemnic światła” i pozostałych tajemnic Różańca Świętego. Niech modlitwa różańcowa, w ustalonym dniu i czasie, stanie się znowu stałą i powszechną praktyką w naszych domach. Zachęcam również do modlitwy różańcowej we wspólnocie kilku rodzin, np. w ramach duszpasterstwa rodzin czy w ramach Kręgów Rodzin Domowego Kościoła. Apeluję do Duszpasterzy i Wiernych Świeckich o ożywianie w parafiach Róż Różańcowych – nie wystarczy wołanie z ambony; dziś trzeba zapraszać indywidualnie, co wcale nie gwarantuje „sukcesu” jak o tym wiecie.
Niech zwiększeniu ich liczby towarzyszy ożywienie ducha modlitwy w intencjach, jakie Ojciec Święty Franciszek wyznacza na każdy miesiąc, jako intencję ogólna i misyjną. Do tych intencji dołączcie te, które podpowiada życie: pokój i rodzina; ranni górnicy, ich rodzinny i prześladowani chrześcijanie; uchodźcy.
Konkretną pamiątką we wspólnotach parafialnych z okazji zakończenia Roku Rodziny byłaby codzienna modlitwa różańcowa w intencji rodzin, odmawiana przed lub po Mszy Świętej.
Prośmy, aby Królowa Rodzin – włączyła się w dzieło umocnienia rodziny, jako środowiska miłości i życia, szkoły przebaczania i pojednania.

Bracia i Siostry!
Bierzmy do ręki różaniec, ten „słodki łańcuch, który łączy nas z Bogiem” (por. RVM 36). Odkrywajmy w ten sposób skarb Bożej miłości i Bożego pokoju. Wszyscy razem przyłączmy się do spełnienia prośby Jana Pawła II, który w liście apostolskim wzywając do odmawiania różańca, wyraził pragnienie: „Oby ten mój apel nie popadł w zapomnienie nie wysłuchany!” (RVM 43).
Święty Janie Pawle – popatrz z Domu Ojca na nas zgromadzonych w katowickiej katedrze - Twój apel – nie popadł w zapomnienie!
Rodzina Róż Różańcowych jednoczy się z Tobą w Tajemnicy Świętych Obcowania, pamięta, modli się i woła o pokój i miłosierdzie dla świat; modli się, aby każda Rodzina była Wielka Miłością! Amen.

 

Nauczanie ks. Arcybiskupa