Dotknąć Jezusa

Homilia Arcybiskupa Katowickiego, Światowy Dzień Chorego Ruda Śl.-Godula, 11 lutego 2019

Abp Wiktor Skworc

2019-02-13

1. Dziś w liturgii Kościoła wspomnienie Matki Bożej z Lourdes. 11 lutego jest też ogólnoświatowym Dniem Chorego – z inicjatywy Jana Pawła II już po raz 27 obchodzonym na całym świecie.

W tym roku główne uroczystości odbywają się w Indiach, w Kalkucie. Nazwa tego miasta przypomina nam św. Matkę Teresę, która swoją postawą uwidoczniła tam miłość Boga wobec ubogich i chorych, co pomaga nam zrozumieć, że podstawowym kryterium działania powinna być bezinteresowna miłość wobec wszystkich, bez względu na język, kulturę, grupę etniczną czy religię.

Tegoroczne obchody archidiecezjalne Dnia Chorego odbywają się tu, w Szpitalu Miejskim w Rudzie Śląskiej-Goduli; to właśnie z tutejszego szpitala Radio eM, radio naszej archidiecezji katowickiej, transmituje tę Mszę św. Z kaplicy tego szpitala pozdrawiam wszystkich tworzących naszą wspólnotę modlitwy, zwłaszcza wszystkich chorych, wasze rodziny i opiekunów, pozdrawiam całą Służbę Zdrowia.

2. Na tegoroczny Światowy Dzień Chorego papież Franciszek napisał Orędzie, w którym chrześcijanom pracującym w służbie zdrowia stawia wysokie wymagania. Przywołuje słowa samego Zbawiciela, które stały się hasłem tegorocznego Dnia Chorego: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8). Wskazują one na postawę bezinteresowności, która powinna pobudzać przede wszystkim katolickie placówki opieki zdrowotnej i wszystkich chrześcijan pracujących w służbie zdrowia do wyrażania istoty daru, darmowości i solidarności, co jest przeciwieństwem postawy wyzysku, niezwracającego uwagę na ludzką godność.

Wobec łatwo zauważalnych tendencji do komercjalizacji służby zdrowia, do patrzenia na pacjenta przez pryzmat wykonania procedury i pieniądza oraz tendencji do zapominania o chorym jako o człowieku, istnieje potrzeba promowania – razem z papieżem Franciszkiem – kultury bezinteresowności i daru, niezbędnych do przezwyciężenia szerzącego się kultu zysku i odrzucenia.

Światowy Dzień Chorego przypomina nam wszystkim – lekarzom, pielęgniarkom, opiekunom, rodzinom, duchownym – o obowiązkach wobec człowieka chorego, którego winniśmy otaczać szczególną opieką medyczną i troską duchową.

Drodzy Chorzy! Wielu tak właśnie postępuje… Wiemy, że w strukturach służby zdrowia obecni są, działają, służą lekarze o wysokiej etyce; są ofiarne pielęgniarki i ofiarny personel pomocniczy, są ludzie, którzy wiedzą, że największą wartością jest człowiek i potrafią z tego faktu wyprowadzić konkretne, praktyczne wnioski służące człowiekowi choremu.

W waszym imieniu – drodzy Chorzy – składam im głębokie podziękowanie za ofiarną służbę każdemu choremu. W tym zaś szpitalu słowa uznania i podziękowania należą się władzom samorządowym miasta Ruda Śląska. Serdeczne podziękowania należą się waszym bliskim i rodzinom za bliskość i towarzyszenie.

3. Drodzy Chorzy!Dzisiejsze pierwsze czytanie z Księgi Rodzaju porywa nas ze szpitalnej rzeczywistości w przestrzeń stwarzanego przez Boga kosmosu, którego małą cząstką jest ziemia, przygotowana człowiekowi do zamieszkania. Zapamiętaliśmy wszyscy dwa słowa, które w czytaniu powtarzały się jak refren: były dobre; dobre były dzieła, które powstawały na polecenie Boga. Wszystko, co Bóg stworzył, było i jest dobre.

Bracia i Siostry! Wiemy, że dzieło stworzenia dopełnił Bóg dziełem odkupienia, bo – tak Bóg umiłował świat – człowieka, że Syna swego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (por J 3,16).

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia nam Syna, Jezusa Chrystusa, działającego dla dobra człowieka chorego. Opisana tam scena jest niezwykle dynamiczna. Ludzie biegali, znosili chorych – „żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli się dotknąć”. „A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie”.

Misja Syna Bożego, który czyni człowiekowi dobro, uzdrawia go, nie skończyła się i trwa w Kościele i przez jego posługę.

To w Kościele Zbawiciel zbliża się do każdego człowieka, zwłaszcza do chorych i potrzebujących. Zbliża się w Eucharystii i w sakramentach Kościoła, zwłaszcza w sakramencie chorych. I dziś każdy chory – jeśli tylko chce – może niejako dotknąć Jezusa.

Poucza nas Apostoł Jakub w swoim Liście: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,13nn).

Bracia i Siostry! Wierzymy, że dotkniecie Jezusa jest uzdrawiające, wierzymy, że Pan nas podźwignie w chorobie i ostatecznie wyzwoli swoim zmartwychwstaniem!

Wierzymy w nowe niebo i ziemię nową. Wierzymy, że Bóg Stworzyciel – Wszechmogący – przygotowuje nam nowe niebo i nową ziemię, rzeczywistości dobre, „przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi.I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21,3).

Zanim się to stanie, z wiarą pielgrzymujmy w bliskości Zbawiciela w znanych nam realiach „starej ziemi”, ziemskiej ojczyzny, kierując się zasadą: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8).

Niech pamięć o naszym obdarowaniu teraz i w przyszłości skłania nas do bezinteresownej, braterskiej i siostrzanej pomocy każdemu choremu.

Nauczanie ks. Arcybiskupa, NAUCZANIE, Homilie