Dwie myśli na II Niedzielę Adwentu

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; 9 grudnia 2018 roku

Abp Wiktor Skworc

2018-12-15

1. Kontekst tej niedzieli jest u nas wyjątkowy. Z uwagi na trwający szczyt klimatyczny gościmy w naszym mieście wielu przedstawicieli państw, narodów, kultur, religii. Wielu uczestników i gości tego szczytu modli się dzisiaj z nami w tej katedrze.

Wszystkich serdecznie witam i zapraszam do wspólnej z nami modlitwy w intencjach świata i człowieka, w intencjach całej ludzkiej rodziny. Z wiarą polecamy Bogu – Stworzycielowi nieba i ziemi – nasz wspólny dom, ziemię, która cierpi, stając się wskutek działalności człowieka „ogromnym składem nieczystości” (LS 21).

Modlimy się ofiarą Jezusa Chrystusa Syna Bożego i składamy Bogu Ojcu dziękczynienie w Duchu Świętym. Modlimy się w pierwszy dzień tygodnia, który jest dniem Pańskim, dniem zmartwychwstania i Zmartwychwstałego – i to On wskazuje nam na nową, przemienioną przyszłość świata, oczekujemy wszak nowego nieba i ziemi. Niedziela przygotowuje nas do tej rzeczywistości i jest to czas porządkowania relacji: z Bogiem, z bliźnimi i ze światem stworzonym, ze światem przyrody, ze wszystkimi stworzeniami.

Dlatego zgodnie z postulowaną przez papieża Franciszka ekologią integralną istotne jest, aby niedziela była dniem wolnym od pracy, od handlu, od gorączki codzienności, od śmieci i odpadów, produkowanych na skutek obsesji konsumpcji. Wszyscy jesteśmy jej świadkami i ofiarami.

Jeśli chcemy angażować się w ochronę środowiska naturalnego, to trzeba również zatroszczyć się o odpoczynek człowieka, o „szabat” stworzenia i człowieka, by miał czas na autorefleksję, by pomyślał, kim jest i po co żyje. Ważne jest, by prowadził bardziej kontemplatywny styl życia, który odznacza się wstrzemięźliwością w korzystaniu z dóbr tego świata.

Papież Franciszek w encyklice Laudato si’ stwierdza, że wszystko jest ze sobą powiązane. My ze światem natury, a świat natury w nami. „Odpoczynek jest poszerzeniem spojrzenia, umożliwiającym ponowne uznanie praw innych. W ten sposób dzień odpoczynku, którego centrum stanowi Eucharystia, rzuca swoje światło na cały tydzień i sprawia, że opieka nad naturą i ubogimi staje się naszym osobistym zadaniem” (LS 237).

2. Bracia i Siostry! Przed chwilą usłyszeliśmy w Ewangelii „głos wołającego na pustyni”. To słowa zapisane w „księdze mów proroka Izajasza”, zapraszające nas do podjęcia „prac porządkowych” na własnym podwórku, abyśmy przygotowali drogę Panu, abyśmy „prostowali ścieżki” na przyjście Mesjasza. Są one zaproszeniem do usunięcia wszelkich przeszkód, aby przyjście Mesjasza stało się możliwe, aby droga Jego powrotu była uporządkowana, aby ostatecznie „wszyscy ludzie” ujrzeli „zbawienie Boże”.

Miejscem wskazanego przez proroka działania nie są już piaski pustyni, tylko nasze serce: „Na świecie jest coraz więcej zewnętrznych pustyń, ponieważ pustynie wewnętrzne stały się tak rozległe”.

Te „zewnętrzne pustynie” to również kryzys ekologiczny, będący wezwaniem do wewnętrznego nawrócenia. Jedni drwią z tego wezwania, inni są bierni. A my chcemy być konsekwentni, by spotkanie z Jezusem zmieniło nasze relacje z otaczającym nas światem. „Życie powołaniem, by być obrońcą dzieła Bożego, jest istotną częścią życia uczciwego, nie zaś czymś opcjonalnym, ani też drugorzędnym” (LS 217). To istotny element chrześcijańskiego powołania i odpowiedzialności.

Bracia i Siostry! Wsłuchując się w te słowa papieża Franciszka, w głos proroka wołającego na pustyni współczesnego świata, uświadamiamy sobie, że Adwent to czas sposobny, dobra okazja do zakwestionowania własnej drogi życia choćby przez postawienie sobie pytania, jak każdy z nas „na miarę swych skromnych możliwości przyczynia się do małych katastrof ekologicznych” (LS 8).

Wyrazem „zakwestionowania” bezdroży naszego życia jest rachunek sumienia i wysiłek nawrócenia – nawrócenia nie kiedyś tam, w przyszłości, tylko teraz. Niech zatem każda niedzielna Eucharystia rzuca światło na cały tydzień i sprawia, że opieka nad naturą i ubogimi stanie się osobistym powołaniem i zadaniem każdego z nas jako owoc naszej chrześcijańskiej świadomości (por. LS 237).

Drodzy! Szczególnym wyrazem „opieki” jest modlitwa, do której zachęcał nas św. Paweł w II czytaniu mszalnym. Jego słowa z Listu do Filipian są zaproszeniem, aby w Adwencie modlić się za siebie nawzajem.

Pamiętajmy w modlitwie szczególnie o tych, którzy są naszymi sprzymierzeńcami w sprawach Boga i ludzi, o tych, którym na sercu leży sprawa ewangelizacji świata, jak i o tych, którym zależy na dobru naszego wspólnego domu.

Módlmy się również za tych, którzy są naszymi wrogami – jawnymi lub ukrytymi. Na modlitwie uczymy się patrzeć na bliźniego oczami Boga, a On kocha nas bez warunków wstępnych.

Niech spełni się pragnienie św. Pawła, że „Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa”.

Zachowajmy w sercu słowa śpiewanego przed chwilą refrenu psalmu responsoryjnego: „Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas”. Pamiętając o tym w naszej codzienności, trwajmy we wspólnocie wiary i zajmujmy się „tym domem, który został nam powierzony”.

To nasza ludzka i chrześcijańska odpowiedzialność wobec Boga i człowieka!

Nauczanie ks. Arcybiskupa, NAUCZANIE, Homilie