Niech ta i każda Eucharystia będzie dla was źródłem radości!

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Ustanowienie nadzwyczajnych szafarzy Komunii św; Niedziela Laetare; 11.03.2018

Abp Wiktor Skworc

2018-03-11

Podczas tej Eucharystii - w której przychodzi do nas Boży Syn... dziękujmy Bogu Ojcu za dar Syna. Tę prawdę Jan Apostoł ujął w następujące słowa: Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał… (J 3,16).

Dał Go – przez ukryte działanie Ducha Świętego, co wskazuje, że w tajemnicę zbawienia człowieka angażuje się cała Trójca Święta.

Uświadamiamy sobie te prawdę w trwającym roku duszpasterskim, przeżywanym ze świadomością napełnienia Duchem Świętym. Bo tajemnica zbawienia człowieka trwa; dokonuje się w Kościele i przez Kościół, w sakramentach Kościoła, przez które działa Chrystus mocą Ducha Świętego. 

Ten Duch, to Duch Jezusa. Sprawia On, że ponawiane są czyny Jezusa, że głosi się naukę Jezusa, że powtarzane są modlitwy Jezusa;że przedłuża się poprzez łamanie chleba dziękczynienie, które Ojcu składał sam Jezus w wieczerniku i na kalwarii. 

Duch Święty jest duchem jedności i podtrzymuje jedność między braćmi i siostrami w Jego Kościele. Duch Święty jest dynamiką, siłą, która rozprzestrzenia nowo założony Kościół „aż po krańce ziemi”; niekiedy zstępuje wprost na pogan, dając tym samym dowód, że jest wylany „na wszelkie ciało”; kiedy indziej wysyła ze specjalną misją tych, których sam wybierze, aby Jego mocą odnawiali oblicze ziemi! Jeżeli słowo Boże w świecie „wzrasta i pomnaża się” to wewnętrznym źródłem tego radosnego wzrostu jest Duch Święty!

Każdy został Nim namaszczony i napełniony – najpierw, kiedy stanęliśmy w wodach Jordanu; potem, kiedy przeżywaliśmy osobistą Pięćdziesiątnicę i teraz w godzinie Eucharystii, która jest również godziną Ducha Świętego. 

​To On nas wyposażył na drogę chrześcijańskiego życia dając nam swoje dary – wyliczamy ich siedem. Tak korzystamy z bogactwa Ducha Świętego, darów i charyzmatów, danych nie dla osobistej satysfakcji; ile dla dobra wspólnoty Kościoła; dla jej zbudowania i budowania.

​To właśnie w Duchu Świętym poznajemy Chrystusa i wyznajemy, że „Jezus jest Panem”; w Nim też modlimy się do Boga; a nawet zwracamy się do Niego Jego własnym imieniem: Ojcze.

​Zauważamy również owoce Jego przemieniającej obecności... Wśród nich wyliczamy: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5,22).       

Drodzy!

2.​ Jesteśmy napełnienie Duchem Świętym. Niejako osobową, zbawiającą łaską, o której mówił w II czytaniu św. Paweł w Liście do Efezjan i przypomniał, że to „dar Boga”; darmo dany, bez naszych zasług.

Chcemy być otwarci na Jego działanie, pamiętając, że Duch Święty jest nie tylko architektem Kościoła „na całym okręgu ziemi”; w skali globalnej; jest nim też w duchowej przestrzeni osoby i wspólnoty osób, rodziny, którą często nazywamy Domowym Kościołem.

Chrześcijańska rodzina jest odzwierciedleniem naszego udziału w życiu Trójcy Świętej. Owocne relacje małżonków, a później rodziców i dzieci, stają się obrazem służącym do odkrycia i opisania tajemnicy Boga medytowanej przez chrześcijan, poznających wiarą w Trójcy Świętej: Boga-Ojca, Syna i Ducha miłości. Tego, który umacnia miłość!

„Trójjedyny Bóg jest komunią miłości, a rodzina jest jej żyjącym odzwierciedleniem. „Osoby naszego Boga w swej najbardziej wewnętrznej tajemnicy nie pozostają w samotności, lecz tworzą rodzinę, ponieważ w tajemnicy tej zawiera się ojcostwo, synostwo i sama istota rodziny, jaką jest miłość. Miłością w tej Bożej rodzinie jest Duch Święty”. Rodzina nie jest więc czymś obcym samej istocie Boga” (AL, 11). 

Rodzina jest nie tylko zwierciadłem, w którym przegląda sięnBóg, ale również świadkiem miłości Trójjedynego we współczesnym świecie.

Drodzy Bracia i Siostry!

To w waszych małżeństwach i rodzinach Duch Święty – wzbudzał i wzbudza postawy miłości i służby, najpierw względem siebie nawzajem, potem także wobec wspólnoty Kościoła, czego wyrazem jest wasze angażowania się w dzieło ewangelizacji.

Dziś to angażowanie się otrzymuje – poprzez gest ustanowienia- nadzwyczajnym szafarzem Komunii św. – pieczęć i błogosławieństwo Kościoła.

Drodzy Bracia!

Z radością kładę na każdym z was ten znak - pieczęć Kościoła i dziękuję wam – nie mogę tych słów pominąć, że poszliście za inspiracją Ducha Świętego; za Bożym impulsem i światłem. 

Bo „różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, ale ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich… Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu, innemu dar czynienia cudów innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar tłumaczenia języków” (1 Kor 12, 4-10). Innemu jeszcze dar posługiwania,udzielania i zanoszenia owocu sakramenty miłości – Ciała Pańskiego.

Od dziś dzieło - zanoszenia owocu sakramenty miłości – Ciała Pańskiego i Jego udzielania - zostaje powierzone wam tu obecnym w tym katedralnym wieczerniku.

Bracia!

3.​ Wiecie doskonale, że niosąc Jezusa do wierzących, będzie niejednokrotnie wkraczali w historię czyjejś choroby, cierpienia, starości, samotności, w cień ludzkiej trwogi, beznadziei, smutku i lęku. Jako szafarze ukrytej Obecności, wnoście Ją w te ciemne światy, by zajaśniało w nich światło Chrystusowej miłości, radości i pokoju. Dzielcie się z nimi owocami działania Ducha Świętego w was! Mówcie wszystkim, że Kościół jest komunią, wspólnotą pielgrzymującą do Ojca przez Chrystusa w Duchu Świętym! Jest to wspólnota, gdzie najwyższym prawem jest prawo miłości! 

To prawo ofiarnej miłości niech się codziennie umacnia w waszych rodzinach przez Ducha Świętego, który umacnia miłość!

Bracia!

Nie mogę nie podziękować waszym Małżonkom, wszak prawie wszystkie są tu dziś obecne. 

Drogie Siostry w Chrystusie!

Bóg zapłać wam, żeście wspierały waszych mężów na etapie rozeznawania i podejmowania decyzji; dziękuję za zgodę na duchowe poszerzenie waszej rodziny o tych – szczególnie o chorych, którym wasi mężowie będą zanosili Eucharystyczny Chleb – rzeczywistość Bożej Miłości. 

Dziękuję za wielkoduszne darowanie czasu należnego rodzinie, na rzecz budowania wielkiej rodziny, wspólnoty Kościoła. I za wspieranie waszych mężów w tej nowej, odpowiedzialnej i nieraz może niełatwej posłudze.

Drodzy Kandydaci do posługi nadzwyczajnych szafarzy Komunii św. Te i podobne słowa podziękowań kieruję również do adresem waszych dzieci i równocześnie proszę, abyście – w rodzinach tworzyli klimat sprzyjający powołaniom do posługi szafarzy Eucharystii; do kapłaństwa; by słyszalny, chroniony i skuteczny mógł być głos nieustannie powołującego Pana: Pójdź za Mną!      

Bracia i Siostry; Kochane Dzieci i wszyscy zgromadzeni!

3.​ Niech ta i każda Eucharystia będzie dla was źródłem radości! Radujcie się – laetare – bo Bóg jest blisko; nieście tę Bożą radość wszystkim potrzebującym doświadczenia miłości, pokoju i radości.

Drodzy!

Wieczernik – nie był miejscem stałego przebywania; był miejscem doświadczania wielkich dzieł Bożych. I ostatecznie rozesłania. 

To z jerozolimskiego wieczernika, z tego małego pomieszczenia wyszedł Kościół katolicki, napełniony tchnieniem Ducha Świętego, aby z czasem zdobyć cały świat dla Chrystusa.

Za chwilę wyjdziecie z tego katedralnego wieczernika, do którego przybyliście z różnych parafii naszej archidiecezji, aby w mocy Ducha Świętego – wszak jesteście nim napełnieni – podjąć powierzoną wam misję, wpisaną w misję ewangelizacyjną Chrystusowego Kościoła. 

Wiemy, że misja Kościoła nie jest inicjatywą człowieka, nie dokonuje się naszymi wątłymi siłami i pomysłami, ale jest owocem działania Ducha Świętego. Wszyscy - choć w różny sposób - uczestniczmy w tej misji!

Drodzy Bracia i Siostry!

Niech nas Duch Święty prowadzi w dziele budowania Kościoła - komunii! Amen. 

Nauczanie ks. Arcybiskupa, Homilie