„Świątynia Boga jest święta, wy nią jesteście!” (1Kor 3,17)

Archidiecezja Katowicka

2012-09-30

Homilia Arcybiskupa Katowickiego
na uroczystość 100-lecia poświęcenia Kościoła
w Imielinie (2012.09.30)
 
Obchodzimy dziś uroczyście 100–lecie poświęcenia Waszej parafialnej świątyni. Spójrzmy więc najpierw z wdzięcznością na osoby i wydarzenia, które stoją u jej początku.

Na początku XX wieku zrodziła się myśl o budowie kościoła oraz powstaniu samodzielnej parafii w Imielinie, który wówczas należał do parafii w Chełmie. Inicjatywa ta wyszła od mieszkańców Imielina. Spotkała się ona z aprobatą ówczesnego proboszcza chełmskiego ks. Aleksandra Liska, a później jego następcy ks. Pawła Winklera. 1 października 1902 roku zawiązał się „Komitet Sprawy Kościoła Imielińskiego”, który następnie przemianowano na „Komitet Budowy Kościoła w Imielinie”. Już 20 października 1902 roku otrzymano ze strony kościelnej zgodę na budowę świątyni, a 16 maja 1904 roku podobną zgodę wydały władze państwowe.

29 czerwca 1909 roku na zebraniu gminnym zdecydowano o rozpoczęciu budowy kościoła. Uroczystą Mszą św. w kościele parafialnym w Chełmie oraz poświęceniem miejsca budowy przez ks. proboszcza Pawła Winklera – 11 lipca 1909 roku – zostały zainicjowane prace budowlane.

Ukończono je latem 1912 roku. Kardynał Jerzy Kopp – ówczesny biskup wrocławski – delegował do dokonania aktu poświęcenia kościoła w Imielinie księdza  Ryszarda Stehera. Na skutek niespodziewanej śmierci ks. Stechera, aktu poświęcenia dokonał ostatecznie proboszcz z Tychów i nowy dziekan dekanatu mikołowskiego ks. Jan Kapica. Nastąpiło to 29 września 1912 roku – prawie dokładnie 100 lat temu.

    Dziś, gdy gromadzimy się w tej pięknej, imielińskiej świątyni, myślimy z wdzięcznością o wszystkich jej budowniczych, duszpasterzach i dobroczyńcach. Dziękujemy Bogu za ich dalekowzroczną i silną wiarę, która sprawiła, że kolejne pokolenia mieszkańców Imielina mogą oddawać cześć Ojcu Niebieskiemu w tym świętym miejscu. Ma ono tylko rolę służebną; służy innej świątyni – budowaniu żywej świątyni waszych serc, która ma wzrastać. Pytam was – jak św. Paweł – pytał chrześcijan w Koryncie – „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?.. Świątynia Boga jest święta , a wy nią jesteście” ( 1 Kor, 3, 17).  

Drodzy Bracia i Siostry!
Jak więc dzisiaj, na początku XXI wieku, tu i teraz budować świątynię Boga opartą na wierze? Wiemy, że wiara jest ex auditu, ze słuchania. Dlatego trzeba zadbać we wspólnocie parafialnej – o nieustanne karmienie się słowem Bożym. Wszak sam Chrystus obecny jest pośród swoich uczniów poprzez słowo Boże: to proklamowane w czasie liturgii i to czytane w domowym zaciszu.

Szczególnie serdecznie zachęcam rodziny, stowarzyszenia istniejące w parafii do wspólnotowego czytania Pisma Świętego. W nim znajdziecie bożą prawdę i mądrość, a także odpowiedzi na wszystkie pytania nurtujące serce współczesnego człowieka.

Można też pogłębić znajomość Pisma św. poprzez udział w internetowym Biblicum Śląskim.

Tak można pogłębić znajomość Chrystusa i umocnić swą zażyłość z Nim. Dobrze to rozumiał święty Hieronim, gdy pisał: „nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”. Konieczne jest więc poznawanie i przyjmowanie słowa Bożego, bo wyłącznie z tego dobrego ziarna – padającego na żyzną glebę ludzkiego serca – rodzi się dojrzała wiara.

To właśnie o jej ożywienie i ugruntowanie będzie się modlił Kościół powszechny w czasie rozpoczynającego się – 11 października br. – Roku Wiary. Do tej modlitwy – połączonej z wytężoną pracą formacyjną – włączy się również nasz Kościół lokalny. Serdecznie zachęcam całą Waszą wspólnotę parafialną do pogłębiania znajomości prawd wiary – chociażby przez lekturę Katechizmu Kościoła Katolickiego – oraz do ciągłego odkrywania piękna życia opartego na wierze.

Czyniąc tak – dzięki światłu słowa Bożego oraz mocą Ducha Świętego – w nowy sposób spojrzymy na otaczającą nas rzeczywistość. Będziemy niczym „sidemdziesięciu starszych”, z dzisiejszego pierwszego czytania, którzy pod wpływam Bożego Ducha wpadli w „uniesienie prorockie”. Będziemy też mogli – umocnieni znajomością słowa Bożego oraz światłem Ducha Mądrości – skutecznie pełnić misję profetyczno - krytyczną wobec współczesnego świata. Tak oto spełni się pragnienie Mojżesza, który wołał do Boga: „Oby cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!” (Lb 11,29).

Umiłowani w Chrystusie!
Kolejnym, istotnym wymiarem życia Kościoła są sakramenty. Spośród siedmiu sakramentów świętych, Chrystus obecny jest w sposób najbardziej widoczny – wręcz dotykalny – w Eucharystii. Nic więc dziwnego, że już w pierwszym zdaniu encykliki o Eucharystii, Jan Paweł II pisał: „Kościół żyje dzięki Eucharystii”. Dzięki Eucharystii żyje także wspólnota parafialna! Eucharystia gromadzi wiernych wokół ołtarza, pogłębiając więź z Bogiem oraz wzajemne, międzyludzkie relacje – jest więc źródłem komunii (comunio), wspólnoty. Jeśli parafia ma na co dzień pulsować Bożym życiem, Eucharystia musi znaleźć się w jej centrum. „Czyż nie wiecie, że nie ma chrześcijanina bez Mszy Świętej i Mszy Świętej bez chrześcijanina?” – mówili, z wiarą i odwagą, chrześcijanie ze starożytnej Kartaginy, skazywani na męczeńską śmierć za... uczestnictwo w Eucharystii.

Drodzy Diecezjanie z Imielina!
Skoro mówimy o fundamentalnym znaczeniu Eucharystii dla życia parafii i całej wspólnoty Kościoła, nie możemy przemilczeć kwestii świętowania niedzieli; tj. wypełnienia Bożego przykazania – Pamiętaj, abyś dzień święty święcił! Bądźcie na straży niedzieli, jako dnia należącego do Boga i do człowieka – dnia dla rodziny! Świętujcie niedzielę i nie desakralizujcie jej na targowiskach świata. Niedziela ma bowiem nie tylko wartość religijną, jest ona także elementem naszej kultury. Jeśli więc zależy nam na zachowaniu polskiej kultury i chrześcijańskiej tradycji Europy, to trzeba szanować niedzielę!

Każda niedziela – to „mała Wielkanoc”, jak stwierdza chrześcijańska tradycja. Święto zmartwychwstania Pana! Trzeba zatem uczyć młode pokolenie postrzegania niedzieli jako dnia świętego, w którym Kościół uroczyście sprawuje Eucharystię! Jest ona wielką tajemnicą Bożej obecności wśród nas: ile razy bowiem uczestniczymy w niedzielnej Mszy Świętej, tyle razy na obecność Emmanuela, odpowiadamy naszą obecnością i miłością.

Zachęcam Was dzisiaj – gdy uroczyście obchodzimy stulecie parafialnego kościoła – do uczestnictwa we Mszy Świętej niedzielnej i codziennej, i do regularnego przyjmowania komunii świętej.

    Zbliżajcie się do Chrystusa obecnego w Eucharystii z żarliwością i prostotą serca, jakie towarzyszyły Waszym przodkom wznoszącym tę świątynię. Bierzcie przykład ze św. Jana, który podczas Ostatniej Wieczerzy oparł głowę na piersi swego Mistrza i poczuł dotknięcie wypełnionego miłością Serca Jezusa. Czynimy to samo, ilekroć uczestniczymy w Eucharystii. Czyż nie uczą tej bliskości rodzice prowadzący swoje dzieci do świątyni?!

Siostry i Bracia!
Celebrując Eucharystię, budujemy wspólnotę miłości, wspólnotę pokoju i jedności. Taka właśnie wspólnota jest trzecim, istotnym wymiarem życia Kościoła. O uczniach Chrystusa – w pierwszych wiekach chrześcijaństwa – mówiono często: „patrzcie, jak oni się miłują”. Zadaniem, jakie stoi przed nami jest kształtowanie takiego właśnie klimatu, takiego stylu życia parafii.

Przed kilku laty toczyła się w Polsce dyskusja, czy pieniądze w Kościele należy przeznaczać – np. – na cenną monstrancję, czy też na pomoc dla ludzi ubogich. Otóż trzeba zadbać o jedno i o drugie. A troska o kult i Bożą świątynię, winna iść w parze z integralną troską o dobro każdego człowieka. Jezus mówi bowiem wyraźnie: „wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Napomina też w słowach wyjętych z dzisiejszej ewangelii: „kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać do szyi i wrzucić go w morze” (Mk 9,42).

A zatem, obecność Chrystusa winniśmy dostrzegać nie tylko w Eucharystii, ale i w obliczach współczesnych „najmniejszych”, czyli żyjących w nędzy duchowej i w materialnym ubóstwie. Miłość wobec bliźnich, wrażliwość na ludzką biedę – to niewątpliwie najskuteczniejsze formy ewangelizacji, to najbardziej przekonujące znaki i dowody naszej chrześcijańskiej wiarygodności. Są one szkołą ewangelizacji młodego pokolenia, które chce widzieć świadków wiary w swoich rodzicach i krewnych, w nauczycielach i duszpasterzach, traktujących Boga na serio; umiejących – nauczeni na Eucharystii – dzielić chleb z innymi, poświęcając swój czas i mienie dla innych.

Miłość miłosierna to zadanie dla wszystkich, nie tylko dla parafialnego oddziału „Caritas”. Miejcie więc szeroko otwarte oczy i serca na potrzebujących – zwłaszcza na rodziny wielodzietnie i osoby, które utraciły pracę. Stańcie przy nich ze słowem solidarności i pocieszenia oraz z materialnym darem serca. Dopiero wówczas poczują się w Kościele jak w domu rodzinnym, w którym wszyscy wzajemnie się wspierają, budują wspólne dobro, a najsłabsi znajdują konieczną i oczekiwaną pomoc. Pamiętajcie też o tych, którzy poszli za chlebem, módlcie się za nich, aby szukając chleba doczesnego nie zapomnieli o Chlebie żywym na życie wieczne.

Słowa świętego Jakuba – z dzisiejszej liturgii – nie zabrzmią wówczas w naszych uszach jak gorzki wyrzut i zapowiedź nadchodzącej kary:
wy bogacze zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień” (Jk 5,1-3).

Umiłowani w Chrystusie!
W tym miejscu pragnę serdecznie podziękować Księdzu Proboszczowi za przewodniczenie wspólnocie parafialnej w Imielinie. Bóg zapłać składam tym, którzy Księdza Proboszcza wspierają w pracy duszpasterskiej. Wyrażam też wdzięczność wszystkim, którzy przyczynili się do tak godnego i uroczystego uczczenia setnej rocznicy poświęcenia tutejszego kościoła parafialnego.

Sługa Boży Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński – na kilka dni przed śmiercią (22 maja 1981) – wypowiedział następujące słowa: „Największą naszą wartością jest wiara naszego ludu, jego przywiązanie do Kościoła, jego więź z Kościołem w Chrystusie i Jego Matce, w wierze, w gorącej miłości i w niezwykłej apostolskiej gorliwości”.

Świętując z Wami dzisiejszy jubileusz, życzę aby największą wartością – dla tej wspólnoty parafialnej – była zawsze żywa wiara, połączona z przywiązaniem do Chrystusowego Kościoła. Niech codzienne życie toczy się tutaj w atmosferze wzajemnego szacunku, ofiarnej miłości i gorliwości apostolskiej. I niech imielińska parafia owocuje powołaniami do wyłącznej służby Ewangelii, aby wiara była przekazywana.

Niechaj Bóg sprawi łaską Jubileuszu, że tak się stanie mocą tej Eucharystii! Amen.

Nauczanie ks. Arcybiskupa